Ogelooofelijk, zei de bestuurder. Geweldig, super, fantastisch, zei de passagier. Het klikte meteen tussen die twee. Ook de Mazda Bonzaï blonk van trots toen hij met The Voice of Europe en zijn ega door Gent mocht schrijden. Het relaas van een onvergetelijk middagje shoppen nu dinsdag in Story.
Groetjes
swaef
PS Met dank aan Filip van Guarda La Fotografia voor de foto.
Eindelijk. Loft, de nieuwe film van Erik Van Looy, is uit. Mijn verwachtingen waren enorm. Enorm hoog. En toch heeft de film mij niet teleurgesteld. Integendeel, de vlotte chique waarmee de acteurs over het scherm dansen, doen je dromen. Dromen van een succesvol leven met maîtresses, feestjes en vriendschappen voor het leven. Het concept van de film is uiteraard die droom meteen te kelderen. Als man wil je dit niet geloven. Na De Parelvissers van Tom Lenaerts en nu Loft van Bart De Pauw begin ik mij toch af te vragen wat daar gebeurd is bij Woestijnvis tussen die vrienden van het eerste uur. Maar ik wijk af. Loft is een film met internationale kwaliteiten. Alleen de humor is soms typisch Vlaams maar dat maakt de grapjes des te leuker. Loft is beter gefilmd, vind ik, dan De Zaak Alzheimer. Maar bij Loft heb ik bij een paar bloederige taferelen wel onwillekeurig het plafond opgezocht met mijn ogen wat bij De Zaak dan weer niet het geval was. Ga zelf kijken! Naar het bioscoopplafond maar vooral naar de beste Vlaamse film die ik ooit zag.
Groetjes
swaef
Deze blog is ooit begonnen omdat ik met have en goed een jaar naar Duitsland was getrokken. Het thuisfront werd via swaef.com uitvoerig geinformeerd over mijn avonturen in Freiburg.
Momenteel is mijn zus Lieselot op Erasmus. Alhoewel, zo Europees heeft zij het niet gehouden: ze zit in Peru. Wie haar stage in Lima wil volgen kan op de gringas hun weblog terecht.
Groetjes
swaef
Vroeger dacht ik – ja, durven denken werd toen aangemoedigd door de unief – dat ik om het tot roddel- of politiekjournalist te schoppen eerst sportjournalist zou moeten worden. Weet u, iedereen is eerst sportjournalist geweest. Misschien Marc Reynebeau niet maar voor de rest… Op een krantenredactie zoeken ze altijd wel iemand die een beklijvend stukje over de match FC Hofstade – Zonhoven Sportief wil schrijven.
Aldus ben ik op een mooie dag de sport van nabij beginnen volgen. Al snel bleken niet het vierdeklasse voetbal maar wel allerlei alternatieve sporten mijn ding te zijn. Korfbal, ik ken alle regels! Snowboard racen, boksen en kaatsen… ik wil er alles over weten. De Olympische Spelen hebben mijn voorliefde voor onpopulaire sporten weer doen oplaaien. Na twee dagen weet ik alweer precies wat een goede en een slechte score bij het allround turnen is, niets zo spannend als een partijtje luchtpistoolschieten… Het is nu al uitkijken naar de finale softbal donderdag. Kortom the electric feel – goed liedje btw – is back.
Groetjes
swaef
Ergernissen. Ze zijn vaak de motor om opnieuw te beginnen bloggen. En dus dacht ik: dit tankstation schrijf ik in de vernieling. Er waren twee gevaarlijke gekken in het spel. Buiten mezelf speelt ook de tankstationuitbater een rol. Maar eerst ik.
Mijn sportwagen, sinds ik hem tegen een vangrail parkeerde constant knipoogend, stond ietwat oververhit naast een pomp. Ikzelf haalde met normale schwung de pomp met Super 95 uit zijn hengsel maar binnen de vijf seconden zaten de pomp, de auto en ikzelf onder benzine. In lichte paniek storm ik het tankstation binnen alwaar ik mijn verhaal doe tegen de pompbediende. Meneer, kan niet tanken zeker, lacht die niet verontrust tegen de jongeman die afgelopen jaar ongeveer 150 keer tankte. Terug buiten rij ik een tank vooruit en smijt totaal in de war 5 liter Super 98 in de Bonzaï. Kan ik echt niet tanken?
Benzine vervliegt vlug! Benzine vervliegt vlug! Pomp ik door mijn hoofd wanneer ik een onverlaat zijn auto naast de mijne zie parkeren en bij het uitstappen zijn sigaret onder de mijne zie smijten.
Groetjes
swaef
PS Grappig, volgens Het Nieuwsblad ligt het aan mij en niet aan de pomp.