O julissi na jalini

“O julissi na jalini, o julissi na dytini”, schelt het door de boksen van mijn zilvergroene Mazda Bonzaï die langzaam richting Kennedytunnel kruipt. Was het niet voor het persoverzicht, ik zette mijn radio nooit op Klara. Enkel snelle zapreflexen helpen als je tegenwoordig naar de enige Vlaamse radiozender die onze Eurosonginzending voor Belgrado steunt, luistert. Of een inkomend telefoongesprek, uiteraard.

Hoe moet het nu verder?
“Swaef, ik heb geen reet te doen”, klinkt het zwartgallig aan de andere kant van de lijn. “Ga eens wandelen met de hond, Marcel”, probeer ik de donkere wolken uit het hoofd van mijn beller te verjagen. “Pff, dat rotbeest wroet dezer dagen liever de bollen van mijn paasbloemen uit mijn tuin”, zeurt Vanthilt verder. “Mijn vrouw dreigt ons al in te schrijven voor Hoe moet het nu verder? als ik nog lang in de zetel blijf zitten.” De gedachte aan het nieuwe programma van Ingeborg doet zelfs mijn lieve Bonzaï even rillen. “Goed, ik zoek een interimmetje”, plooi ik gedwee voor Vanthilts gemene trucs.

Mendeljev
Eén keer op kantoor doet een verwijtende blik van mijn anders zo bevallige assistente Kelly mij vermoeden dat ik of haar verjaardag of secretaressendag ben vergeten. Het is pas wanneer ik de blinkende kader met een foto van een licht kalende man met afgrijselijk bloemetjeshemd op mijn massieve Martinez Otero-bureau zie staan dat ik besef dat het weer zover is. Het is mijn beurt om koude rillingen te krijgen wanneer ik het nummer intoets van Kelly’s grote idool. “We kunnen vanavond naar de opnames van De Tabel van Mendeljev“, schreeuw ik even later richting mijn secretaresse die helemaal opgeklaard met een fles Pieper-Heidsieck in de deurspalt verschijnt.

Oh, ziene keer hier
Geluk komt nooit alleen zo blijkt wanneer de bewuste aflevering van De Tabel ons, buiten met Ben Crabbé, ook nog met het kruim van de Vlaamse cruisezangers vergast. “Oh, ziene keer hier, zeh”, begroeten Nicole en Hugo mij hartelijk terwijl ze mij simultaan op de wangen kussen. “Dag vrienden, zouden jullie iets voor mij willen doen”, vraag ik beleefd alsof het mijn grootouders waren. “Kunnen jullie halverwege de opnames O julissi na jalini aanheffen?” Het jolijke duo knikt enthousiast.

Ik trek nog net Kelly uit de ambulance vooraleer die met Ben Crabbé koers zet richting ziekenhuis. Niet elke blinde darm is opgezet tegen zoveel muzikaal geweld. “Je kan morgen beginnen. Gr Swaef”, sms ik nog even naar Vanthilt.

Groetjes
swaef