Vlinders in de buik

Mijn heerlijk sportieve Mazda Bonzaï blinkt weer als nooit tevoren wanneer ik met gierende banden de parking van carwash Starwash afscheur. Ook ik zit te stralen achter het stuur, nu ik weer iets zie door mijn voorruit. Plots biept mijn gsm.

Date versieren
‘Eén nieuw bericht’, staat er op de display. Met één hand op het lederen sportstuur en met in de andere hand mijn gsm, open ik het sms’je: ‘Swaef, kan je n d8 versieren met Lien? Grtz, Yves’. In mijn gedachten trek ik op zoek naar een Lien. Lynn Wesenbeeck? Nee, Yves hanteert dan wel een sms taaltje, vrouwennamen spelt hij correct. Al was het maar om ze uiteen te houden. Lien Van de Kelder, die zal het zijn. Met één duimbeweging stuur ik ‘Bel me. Gr Swaef’, een standaard bericht in mijn gsm, terug.

Reumatiek in mijn vingers
“Godverdomme, wanneer gaat gij eens leren sms’en”, schalt het door de boxen van de Mazda Bonzaï. “Leterme, ik wil geen reumatiek in mijn vingers tegen dat ik veertig ben”, zet ik de beller meteen op zijn plaats. “Ik ben al over de veertig en ik heb daar helemaal geen last van”, klinkt het een beetje onbegrijpend aan de andere kant van de lijn. Mijn Bonzaï trekt nog eens vrolijk op bij het horen van zoveel onnozelheid.
“Maar waarvoor ik bel”, gaat Leterme onverstoord verder. “Ik wil een date met Lien Van de Kelder. Kan jij dat regelen?” Voor een sterreporter die leeft tussen de sterren is zo’n verzoek een kwestie van willen, niet van kunnen. “Ik regel een etentje”, antwoord ik op het moment dat een lichtflits via de achteruitkijkspiegel mijn ogen verblindt. “Laat jij nog eens mijn boetes van afgelopen maand seponeren”, draag ik Leterme nog op voor ik afleg.

Ben je zot?
“Ben je zot, Swaef?” Mijn linkeroor bevriest zowat als ik Lien aanspreek over het etentje. “Moet die geen regering maken?”, wimpelt de ijskoningin der Vlaamse actrices het voorstel definitief af. Ik glimlach onverstoorbaar terwijl ik van mijn Piper Heidsieck nip. Er volgt nog een Franse luchtkus vooraleer ik naar mijn voor de deur geparkeerde Bonzaï been.

Ze wil niet
‘Best nog een fles wisky kopen’, bedenk ik als ik mijn sportbolide 180 graden draai tot voor de deur van de enige Pakistaan die Ieper rijk is. Even verderop in de straat zit Leterme als een bezetene te tokkelen op z’n Blackberry. Zoals dat hoort op den buiten wandel ik zijn huis langs achter binnen. “Slecht nieuws, Leterme”, zeg ik met geveinsde spijt in mijn stem. “Ze wil niet.” De toekomstige premier trekt bleek weg achter zijn oren. “Ze wil dat je eerst een regering vormt”, probeer ik nog even de illusie te wekken dat er nog hoop is. De man van 800 000 stemmen is echter zo van slag dat zijn Blackberry uit zijn hand valt.

Verontrust
Verontrust door het beeld van de bijna-premier zonder mobiele telefoon in de hand, bel ik mijn goede vriend Jeff Hoeyberghs. “Direct naar de kliniek”, brult Jeff wanneer ik de symptomen beschrijf. Even later ligt Leterme in een ambulance die koers zet richting UZ Gasthuisberg.
De volgende morgen pas merk ik dat Leterme nog een sms’je gestuurd heeft. Ik moet zo druk bezig geweest zijn met kratten Westfleteren uit Letermes kelder in mijn Mazda Bonzaï te laden, dat ik het gebieb van mijn gsm niet heb gehoord. ‘Accute maag- en darmbloeding. Alles OK. Grtz, Yves’. Wat wil je met al die vlinders in de buik?

Groetjes
swaef