Iedereen was zich al mentaal aan het voorbereiden op penalties wanneer in de allerlaatste minuut Grosso de Duitse droom aan diggelen schoot. Ook wel een beetje mijn droom want wanneer zal ik nog eens een WK beleven supporterend voor het gastland. Het was plots zeer stil. Alle Duitsers rond ons keken alsof hun moeder gestorven was. Voor de deur van het café waar ik naar de match had gekeken stond een enkele Italiaan hysterisch It-a-lia te krijsen. De Duitsers herstelden zich snel. Een half uur na de match waren de meeste vlaggen verdwenen en was van de enthousiaste sfeer geen spoor meer te bekennen. Geen traan werd er gelaten, toch niet aan de buitenkant. Helene en Deborah waren dan weer blij want het verlies van Frankrijk verhoogt in de Fransen hun ogen de kansen van ‘les Bleus’ of ‘les Vieux’ zoals ik ze wel eens noem.
Groetjes
swaef
(niet gerelateerd met bovenstaande) Ik heb de affiches van uw spreekbeurt gezien…what can i say, ik moet me hier al zo vaak weren tegen het beeld van “Belgien, Land der Kinderschänder”, ik zal het in de toekomst maar gewoon toegeven ;) normaal ga ik er wel zijn
mfg
Ik heb lang getwijfeld om een affiche met Dutroux te maken. Uit mijn kleine steekproef bleek echter dat hij met stip de meest bekende Belg in Duitsland is. Er is trouwens een lading Duvel, trppisten en ander lekkers uit onze heimat onderweg… dus dat is zeker een reden om iedereen die je kent mee te brengen ;-).