‘En nu trek ik eens mijn knalgele polo aan’, dacht ik deze morgen. ‘Dat is belachelijk’, gingen mijn gedachten verder. ‘Met die gietende regen kan je niet het huis uit zonder pull. Egal (ik denk ook al in het Duits ;-), als de zon niet wil schijnen dan draag ik maar zonnige kleren.’ Toen ik de gordijnen opentrok straalde de zon aan een helblauwe hemel. Ik denk dat mijn gedachten hogere natuurkrachten beinvloeden. Het mooie weer gaat wel mijn hooikoorts nog wat aanwakkeren. Tot nu toe viel het mee: ik moest enkel veel wenen. Ik loop al dagen met een zakdoek in mijn hand om mijn wangen te drogen. Maar dit heeft ook voordelen. Hoe meer tranen, hoe hoger de bezorgdheid van allerlei vriendinnen. Meisjes hebben een zwak voor tranen… of voor de roddels die ze hopen achter vermeend verdriet te vinden ;-). Helaas stoppen tranen door hooikoorts niet wanneer men je troost wat de troostende meisjes doet twijfelen aan hun sociale vaardigheden. Nu moet ik een zakdoek zoeken want ik kan mijn scherm niet meer lezen van al het vocht in mijn ogen.
Groetjes
swaef